2500 jaar geleden,
De oude Grieken vertelden het van een verschrikkelijke catastrofe...
...de vernietiging van Atlantis.
Het was een verhaal van totale verwoesting en bloedbad...
en heeft de wereld geboeid al meer dan 2000 jaar.
Atlantis, een ooit schitterende stad die de golven had beheerst
nu onder hen verzonken,
uitgewist van de aardbodem
door een vreselijke natuurramp.
Atlantis werd als één beschreven van de grootste plekken op aarde -
luxueus, rijk en krachtig.
Maar eeuwenlang mensen hebben zich afgevraagd,
was het maar een verhaal of zo zo'n geweldige stad ooit bestaan
voordat het onder de golven zonk?
Nu ben ik op reis door Griekenland Er achter komen
als er enig feit begraven ligt tussen de fictie.
Van verborgen aanwijzingen op de toppen van mysterieuze bergen
aan ontdekkingen diep onder de grond begraven,
Ik zal het buitengewone verhaal traceren
van de zoektocht voor deze legendarische wereld.
Hij wil dat dit Atlantis is? Hij wil echt dat dit Atlantis is.
'Een onderzoek naar de ongelooflijke jacht van vandaag voor de oude verloren stad...'
Ik was vastbesloten om het te vinden.
..|zal ontdekken een wereld van luxe en schoonheid
en bewijs van brute vernietiging.
En ik duik onder de golven om overblijfselen van een oude stad te vinden
begraven onder de schermen.
Ongelooflijk archeologische ontdekkingen,
buitengewoon speurwerk.
Dit is de jacht voor de echte verloren stad Atlantis.
Ik vind het heerlijk om in Griekenland te zijn.
Ik hou van het landschap, de ruige bergen
en dan de prachtige kustlijn en de zee.
Ik vind het leuk dat er zoveel zijn historische bezienswaardigheden die u hier kunt bezoeken.
Het is een plek van magie, een plek van mysterie,
en echt, er is geen groter mysterie
dan het vreemde Oud-Griekse verhaal van de stad Atlantis,
die onder de golven ligt.
Het lijkt zeer onwaarschijnlijk, en toch Ik ga nu een plaats bezoeken
waar mij is verteld dat is precies wat ik ga zien.
De eerste bestemming op mijn jacht want Atlantis is Pavlopetri,
een afgelegen plek op de dorre, zuidelijkste puntje van het vasteland van Griekenland,
waar de oude fragmenten van een verwoeste verloren stad
liggen onder de golven, zoals het legendarische Atlantis.
Er hangt een sfeer van mysterie
omgeving dit prachtige stuk kustlijn.
De rotsachtige kust is bedekt met vreemde kraterachtige putten
waar menselijke botten zijn ontdekt.
De golven klotsen enorm tegen elkaar aan stenen blokken die er door de mens gemaakt uitzien.
Maar duizenden jaren lang
niemand had het echt onderzocht wat was hier aan de hand...
totdat een Britse archeoloog, Nicolaas Flemming,
aangekomen in Pavlopetri, op jacht naar verzonken locaties.
net als vandaag,
het strand lag verspreid met scherven van oud aardewerk.
Je kunt deze twee stukjes hier zien...
Eigenlijk, dit is een veel beter stuk.
Kijk, het is zo de rand van een drinkbeker
of een opslagcontainer.
En dat merk je aan dit aardewerk
was allemaal heel glad gewreven door de werking van de golven.
Waarschijnlijk was het aangespoeld van ergens daarbuiten.
Dus trok hij zijn duikuitrusting aan en ging zwemmen,
en onmiddellijk, hij begint prachtige dingen te zien.
Het jaar daarop zou hij ontdekken een verzonken oude stad.
Had hij Atlantis gevonden?
Deze wateren kunnen behoorlijk ruw worden,
het zand opschudden en alles begraven,
dus dat hoop ik echt
iets van wat Flemming zag uit 1967 is nog steeds zichtbaar.
Gelukkig heb ik dat lokale duiker George om mij te begeleiden,
en hij kent deze zeebodem zoals de rug van zijn hand.
Oké, hier gaat het. Laten we gaan en kijken wat zit er onder de golven.
'De zee is hier tamelijk ondiep,
'zodat ik niet te diep hoef te duiken ontdekken.'
Het is geweldig! Het water is prachtig helder.
In eerste instantie ben je aan het kijken op schelpen en stukjes steen...
dan zwem je wat dichterbij, en je beseft...
dit zijn scherven van gebroken aardewerk van duizenden jaren geleden.
'Hoewel het water helder is,
'Jaren van ruwe zee zijn begraven wat Flemming in de jaren '60 zag,
'En je moet goed kijken om eventuele overblijfselen te zien.
'Maar als je je oog erin steekt,
'je kan zien rechte lijnen in de rotsen.'
Die rotsen zijn veel te netjes omlijnd,
ze zijn veel te recht van nature daar te plaatsen.
'Ze zien eruit als een muur.
'En George vertelt me ​​dat dit zo was ooit de muur van iemands huis.
'Drijfzand heb de rest gedekt,
'Maar ik ben aan het zwemmen boven de fundamenten
'van een hele buurt hier.
'Door de zeebodem te scannen, archeologen zijn erin geslaagd
'om de overblijfselen van samen te voegen de stad en een gevoel voor de indeling ervan.
'Je kunt het uitmaken rechthoekige vormen,
'die ze hebben geïdentificeerd zoals gebouwen en binnenplaatsen.
'Het zijn rijen na rijen verspreidt zich over de zeebodem.
'En er is niet alleen de huizen van de levenden,
'maar de graven van de doden.
'Ze strekken zich helemaal uit van het strand tot onder water.'
Het lijkt hierop... deze gaten...
Deze, denk ik... Dit moet de begraafplaats zijn.
Dit moeten graven zijn.
Oh!
Nou, ik bezoek oude sites over de hele wereld,
Ik ben hoog in de bergen geweest, Ik ben in diepe jungles geweest,
maar ik heb nog nooit op een antieke gedoken plaats onder de golven.
Dat denken mariene archeologen nu Pavlopetri verdween 3500 jaar geleden,
een eeuw vóór de beroemde Farao Toetanchamon regeerde Egypte.
Het is gedacht dat het getroffen is door een aardbeving
en vervolgens ondergedompeld in de zee terwijl het water steeg -
een echte echo van het Atlantis-verhaal,
de legendarische verloren stad onder de zee.
Tenzij je het weet wat zit er hier onder de golven,
dit voelt gewoon als een heerlijk, afgelegen strand, een prachtige plek,
maar in feite, daar beneden,
er zijn de overblijfselen van een bloeiende, bruisende oude stad.
De gebouwen zouden dat zijn geweest tot twee verdiepingen hoog,
samen verpakt.
Ze zouden handel hebben gedreven met de Egeïsche eilanden,
ronde in de Ionische.
Dit was een drukke, dynamische plek van leven,
maar nu zijn er alleen nog maar een paar over fundamenten onder de golven...
...en de graven van hun doden.
Zou dit dus echt zo kunnen zijn? een match voor de spectaculaire stad
en de beschreven gebeurtenissen in het Atlantis-verhaal?
Nou, ik denk dat het een mogelijkheid is.
Maar dit is een regio die geplaagd wordt door aardbevingen en vulkanen.
Dus nu mijn jacht op Atlantis
neemt mij mee naar waar het verhaal begon, Athene,
waar ik dat zal ontdekken Pavlopetri is niet de enige kandidaat
voor die verloren wereld.
En ik zal een nieuwe aanwijzing krijgen neemt me mee naar een begraven oude stad
op het grootste eiland van Griekenland.
Het lijkt zo veel op Atlantis.
Athene... de thuisbasis van sommigen van de grootste oude monumenten
en archeologische schatten in de wereld.
2500 jaar geleden,
dat was het hier een van de beroemdste bewoners
eerst verteld het ongelooflijke verhaal van Atlantis.
Ik ben bij een van zijn favorieten aangekomen horecagelegenheden, de Agora,
vroeger, de centrale ontmoetingsplaats in Athene.
Deze plek zou zijn geweest een bijenkorf van activiteit,
mensen die hier komen om te winkelen, te kletsen, te roddelen,
dag en nacht, iedereen die iemand was -
bedelaars, handelaars en politici.
En natuurlijk filosofen.
En de bekendste van hen was Plato,
de man waar we als eerste over vertellen Atlantis en hoe het werd vernietigd.
Om de echte inspiratie te ontdekken achter Atlantis,
Ik moet naar de bodem gaan van precies wat Plato schreef.
Oké, kom dan, de grote vraag -
Atlantis - feit of fictie?
Je moest met het moeilijkste beginnen vraag! Ja! Laten we erop ingaan.
jasmijn Elmer is een expert op het gebied van het oude Griekenland.
Ik zou zeggen dat het zeker een verhaal is,
maar met weinig realiteitssnacks bovenop.
Wacht even, dat klinkt beetje filosofisch voor mij.
Dat was er eigenlijk niet een stad genaamd Atlantis?
Nee, er is geen echte stad Atlantis genoemd.
Het is een mythische plek die verzonnen is van de filosoof Plato.
Maar ik kan de plaatsen gaan zoeken dat zou Plato geïnspireerd kunnen hebben.
Ja, helemaal gelijk. Wat je zult vinden is potentieel
dit soort plaatsen hebben dat wel een soortgelijk verhaal over hen
dat had kunnen inspireren het verhaal van Atlantis.
Dus, hoe beschrijft hij het?
Nou, hij praat erover dit soort enorme eilanden
dat is in de Atlantische Oceaan,
wat voor de Grieken is dit soort
ergens daarginds een vage ruimte, maar het is absoluut enorm.
Is het een soort van een bloeiende beschaving?
Ja, absoluut.
Ik bedoel, in de eerste plaats, het is een land dat rijk is aan hulpbronnen,
dus ze hadden hun eigen mineralen en metalen die ze konden winnen.
Ze hadden vruchtbare vlakten,
zodat ze ladingen konden laten groeien van geweldige groenten en fruit.
Ze hadden exotische dieren, zelfs, zoals olifanten.
Ze importeerden ook ook veel goederen.
Ze hadden dus veel luxe om hen heen,
kleurrijke tempels en paleizen ook.
Eigenlijk, wat de Grieken zouden waarnemen
als een zeer geavanceerde beschaving.
Het is dus een soort geïdealiseerd beeld van een samenleving.
Helemaal dat, precies dat. Het lijkt wel een bijna utopische samenleving.
Alles lijkt zo op het oppervlak
als een perfecte plek dat je zou willen leven.
Om te beginnen de foto Plato verf van Atlantis is idyllisch...
...een uitgestrekte, welvarende stad omgeven door olijfbomen...
een drukke haven vol schepen...
...prachtige pleinen en luxe badhuizen.
Maar dat blijft niet zo voor lang.
In het verhaal is deze perfecte stad dat wel getroffen door een cataclysmische aardbeving...
vóór een angstaanjagende tsunami begraaft het onder de golven.
En Plato had een moraal in zijn verhaal.
Het is duidelijk een natuurramp, maar het komt van de goden
als straf omdat je te groot bent voor je laarzen,
omdat ze proberen uit te breiden en hebzuchtig te zijn.
Dat beslissen de Atlantiërs
ze willen hun imperium uitbreiden en overnemen,
en ze willen eigenlijk binnenvallen Athene ook,
en dat is een grote nee-nee voor Plato.
Dus de boodschap is,
als je een geavanceerde beschaving bent en het is allemaal knappe dory en geweldig,
word niet te groot voor je laarzen Omdat er slechte dingen met je kunnen gebeuren,
zoals wat er in Atlantis gebeurt.
En Plato leefde in een samenleving waar de aarde nogal veel beweegt.
Precies. Ik bedoel, dit is het wat de realiteit hagelslag was
die ik eerder noemde
omdat absoluut, de Grieken leven in een wereld
waar natuurrampen plaatsvinden er gebeuren.
Dat is waar je komt dit soort moderne ideeën
dat Atlantis deze verzonken stad is die we misschien kunnen vinden.
Interessant. Ik ben in Pavlopetri geweest,
er zijn dus plaatsen in Griekenland zij zouden het geweten hebben
die onder water zijn.
Ja precies. Ik bedoel, dat is een geweldig gezicht,
fantastisch, mooi en je kunt er zoveel uit halen.
Zou het Plato kunnen hebben beïnvloed? Het is mogelijk,
maar het gebeurde wel een beetje ongeveer 1000 jaar vóór Plato,
Zou Plato er dus van weten? Misschien.
Maar deze soorten zijn er zeker van de dingen die boven Griekenland gebeuren
dat had zeker kunnen inspireren Plato in zijn verhalen.
Ik ga Pavlopetri uitsluiten als kandidaat voor Atlantis.
Van wat ik zag, het voelt niet groots genoeg
voor verhalen over de vernietiging ervan 1000 jaar overleefd te hebben.
Ik heb een nieuwe aanwijzing nodig,
een plek die klinkt geloofwaardiger, spectaculairder.
150 jaar geleden,
er was een doorbraak archeologische ontdekking
op een plaats waarvan ik denk dat het zou passen,
een plaats op het grootste eiland van Griekenland ten zuiden van hier.
160 km van Athene over de Egeïsche Zee,
dat eiland is Kreta.
En de buitengewone ontdekking hier gemaakt
laat in de 19e eeuw veranderde alles.
Plotseling begonnen mensen zich af te vragen
als Kreta dat had kunnen zijn de inspiratie voor Atlantis.
Net als Plato's eiland is het enorm groot, beslaat ruim 3.000 vierkante kilometer.
En in Plato's tijd was dat ook zo het decor voor vele epische verhalen.
In 1877, een man die briljant Minos heette,
naar de legendarische koning die ooit over dit eiland had geregeerd,
ontdekt enkele vreemde grote stenen blokken
gewoon daar beneden in een plaats genaamd Knossos.
Er werd destijds niet veel van gemaakt
omdat het eiland in rep en roer was in een bittere oorlog,
maar het woord ervan kwam wel naar buiten.
En twintig jaar later, een beroemde Brit archeoloog arriveerde op Kreta.
Hij was op een missie om onderzoek te doen de mysterieuze vondsten.
Zijn naam was Arthur Evans.
Evans bracht zes jaar door onderhandelen en afdingen
om toestemming te krijgen om te onderzoeken de site.
Tenslotte, in maart 1900,
met een leger van 30 man, hij begon te graven.
Er was geen tijd meer te verliezen.
Bijna in één keer, hun inspanningen werden beloond.
Terwijl ze scheppen, leidden ze bergen weg van vuil uit dit gedeelte hier,
ze onthulden deze enorme stenen blokken,
die een gang lijken te vormen.
Dit was de eerste glimp
dat er werkelijk iets monumentaals lag onder hun voeten -
een mogelijk Atlantis.
Met toenemende verwachting, ze gingen door met graven.
En dan, slechts drie weken later, op 5 april 1900,
Evans kwam oog in oog te staan met iets ongelooflijks.
Vroeg die ochtend,
het team was aan het opruimen wat vuil op de staande muren,
en ze begonnen te zien wat eruit zag als een afbeelding eronder geschilderd.
Het was beschadigd, maar al snel waren er kenmerken zichtbaar.
Het was een mens,
het was levensgroot met een rijke rode huid, Dunne taille...
ogen in de vorm van bijna amandelen,
en er zat een kopje in.
Zoiets was nog niet gezien voor.
Evans vermoedde dat het oud was.
Eigenlijk had niemand gekeken in die ogen gedurende 3500 jaar.
Deze geweldige ontdekking was de eerste glimp
dat een oude beschaving lag hier verloren en begraven,
net als Atlantis.
Het was het begin van een snelle opvolging
van spectaculaire vondst na vondst.
Geschilderde gangen... kamers vol prachtige potten...
...en grote trappen.
En dan op 13 april
na nog acht dagen van waanzinnig, slopende graven,
het team werkte op zijn manier naar deze plek.
Evans stond op het punt het te ontdekken
de meest opmerkelijke, baanbrekende ontdekking van zijn leven.
Aanvankelijk, het was niet duidelijk wat hij had gevonden.
Het was een fraai vormgegeven kamer,
en daar was bewijs van prachtige schilderijen aan deze muren.
Langs de randen stonden bankjes,
dan waren er stappen die leidden naar deze vreemde verzonken put
dat herinnerde Evans eraan van een gemeenschappelijk badhuis
die je op een Romeinse vindplaats zou kunnen vinden.
Maar toen maakte hij een verbazingwekkende ontdekking.
tegenover de put was er een prachtig vormgegeven stoel.
In de geest van Evans is plotseling was dit geen badkamer -
dit was een troonzaal, het hart van een oud koninklijk paleis.
Geleidelijk aan een ongelooflijke verloren wereld
kwam weer tot leven voor hun ogen.
Nieuws over de opmerkelijke ontdekkingen de wereld geboeid.
Met bewijs van een koninklijke troon, Evans was er zeker van
hij had het paleis van koning Minos gevonden, de legendarische oude koning van Kreta.
De archeoloog noemde de beschaving Minoïsch naar de koning.
Maar sommige mensen begonnen te maken een andere verbinding.
Zou deze verloren wereld dat werkelijk kunnen zijn? de inspiratie voor Atlantis,
de prachtige eilandstad die dat had verwoest in Plato's verhaal?
Er zijn enkele zeer interessante parallellen
tussen deze plek en Plato's Atlantis.
Allereerst, Knossos ligt op een enorm, weelderig eiland.
Dat is een grote tik.
En dan beschrijft Plato:
"een koninklijk paleis dat paste de grootsheid van het koninkrijk."
"|t bestond uit gebouwen van veel kleuren door de stenen te mengen"
"ter wille van de versiering."
Nou, dat zou beschrijvend kunnen zijn dit paleis.
Ook beschrijft hij hoe heilig stieren zijn mochten vrij rondlopen
door het Paleis van Atlantis,
en er is één ding je ziet er hier genoeg,
en dat zijn afbeeldingen van stieren.
Terwijl Evans opgroef,
hij ontdekte afbeeldingen van stieren over de hele site.
Zelfs muurschilderingen van Minoïsche mensen
over de rug springen van het aanvallen van stieren.
En dit was nog maar het begin.
Terwijl Evans en zijn team aan het opgraven waren ruim 14.000 vierkante meter,
de parallellen tussen Knossos en Plato's verhaal over Atlantis
leek te groeien en te groeien.
Plato beschreef dat,
"de grootte en schoonheid van Atlantis was verbazingwekkend om te zien."...
...net als het enorme complex van grote gebouwen hier.
In Plato's verhaal
de koninklijke citadel in Atlantis is omgeven door machtige bergen,
net als Knossos,
en, als lokale expert Akrivi Chatzigeorgiou laat me zien:
er was zelfs nog meer prikkelend bewijs van de overeenkomsten.
De goden van Atlantis waren hier ook aanwezig.
Ik wil het je graag laten zien iets wat heel interessant is.
Kijk hier.
Wat hebben we hier? Dat is als een... Oh, een drietand!
Was het symbool van Poseidon.
Het werd gebruikt als pijl, als symbool dat aangeeft welke kant je op moet.
Oké, dus als een wegwijzer? Ja.
Nou ja, laten we het volgen. Kom laten we gaan.
Volgens Plato, Poseidon was de belangrijkste god op Atlantis.
Hij regeerde over de golven en maakte Atlantis een machtige zeemacht.
Plato vertelt ons dat,
"De uitgestrekte haven was druk met koopvaardijschepen,"
"en er was een constant geraas van lawaai en geschreeuw dag en nacht."
In het hart van Knossos,
een prachtig gebouw laat dat zien de Minoërs domineerden ook de zeeën.
Dit is een grote trap,
een van de wonderen van de Minoïsche architectuur.
Cor! Dat is schitterend, en het is enorm.
Ja. Dit is de grote trap, de grote trap.
Ze maakten een diepe snede naar deze kant van de heuvel
om te kunnen bouwen twee verdiepingen lager
op dit niveau van waar we nu zijn.
Het was een groot pakhuis, een groot economisch centrum.
Het is dus een handelsplaats. Precies.
Goederen uit het hele Oosten Middellandse Zee
kwam in dit gebouw.
Uit Egypte, ze importeerden katoen en tarwe.
Koper werd geïmporteerd van het eiland Cyprus.
De Griekse naam Kypros betekent koper. Het eiland van koper.
Oh! Ook slagtanden van olifanten.
We hebben hele slagtanden van olifanten gevonden. Slagtanden van olifanten?
Ze zijn in het museum evenals goud uit Nubië,
waar de mijnen zijn van het Egyptische rijk.
Dus Noord-Afrika, het oosten Mediterraan... Precies.
...Zuid-Europa, komen ze allemaal hierheen? Ja precies. Dit was een kruispunt.
'De Minoërs hadden dat duidelijk wel een uitgebreid handelsnetwerk,
'net als de Atlantiërs uit Plato's verhaal.'
En net als Atlantis,
de archeologen begonnen ook om te beseffen dat dit een enorme plaats was.
Ze schatten dat tussen Hier woonden 25.000 tot 30.000 mensen.
En door je erin te verdiepen De prachtige gebouwen van Knossos,
het werd ook duidelijk deze mensen leefde een leven vol luxe...
net als de inwoners van Atlantis.
We weten het uit de ontdekkingen
waar de hogere klassen van hielden de mooie dingen.
Vrouwen waren gekleed met uitgewerkte kledingstukken,
sieraden werden door beiden gedragen, zowel mannen als vrouwen.
Ze hielden van de wijn. Ze hielden van lekker eten.
Veel vis uit de zee dus.
Precies. We hebben zeevruchtenschelpen gevonden. We hebben vishaken gevonden.
Ze hielden dus van zeevruchten.
Dus als je rijkdom had, was dat zo een goede plek om te wonen. Precies.
Dit was dus het geval een rijke, luxueuze plek,
er waren prachtige gebouwen hier was het krachtig-
het lijkt zo op de manier waarop dat Plato over Atlantis schrijft.
De ontdekkingen in Knossos hadden geleid tot Kreta op de kaart,
en ze hadden het ook gemaakt Atlantis een hot topic.
Op 15 februari 1909 werd
er is een anoniem artikel gepubliceerd in de Tijden.
De titel was simpelweg Atlantis,
en het geeft allerlei details
over de opgravingen hier op Kreta en het Atlantis-verhaal
en legt een directe verbinding tussen hen.
Het zegt... "|f het verslag van Atlantis"
" valt te vergelijken met de geschiedenis van Kreta,”
"Het lijkt vrijwel zeker dat hier, we hebben een echo van de Minoërs."
En de Times zei: "Dit kan heel goed zijn goed de serieuze aandacht trekken"
"van geleerden en archeologen." En het klopte volkomen.
Kreta was nu stevig in de spotlight om dat te bewijzen
dit was echt de inspiratie
voor de legendarische verloren stad Atlantis.
Kreta, de jaren twintig.
Na twintig jaar graven,
het ongelooflijke paleis van Knossos was vrijwel volledig onthuld
nadat hij begraven lag onder de grond voor duizenden jaren.
De ontdekking maakte indruk de wereld
door zijn parallellen met het verhaal van Atlantis.
Nu elke centimeter van het eiland werd onder de loep genomen,
en overal waar je keek leek het wel weerspiegelen de beschrijving van Atlantis
in het oude verhaal.
Je kunt zien waarom mensen dachten ze liepen door Atlantis.
Er waait een zeebriesje uit de oceaan komen,
je kunt de bergen zien daar op de achtergrond,
en alles lijkt hier te groeien, het is gewoon zo overvloedig.
Plato beschrijft Atlantis als volgt.
Hij zei dat...
Leest een beetje als een reisgids naar Kreta.
In zijn verhaal over Atlantis
Plato vertelt ons dat wijngaarden en olijfboomgaarden bloeiden,
productie van olijfolie en wijn voor het plezier van zijn mensen.
Tegenwoordig is Kreta ook een bloeiend land olijfolie- en wijnproducent.
En er is bewijs dat dat zo is geweest op deze manier al duizenden jaren.
Dit geïsoleerde kapelletje is dat wel slechts ongeveer 100 jaar oud,
maar het is gebouwd op de fundamenten van iets veel ouder.
Dit is een opmerkelijke en oude wijnpers,
en de velden hier in de buurt zijn nog steeds tot op de dag van vandaag bedekt met wijngaarden.
Ze hebben dus wijn geperst hier al generaties lang.
Het is onduidelijk hoe oud is dit precies.
Sommige mensen denken lokaal het is Minoïsch -
dat betekent hetzelfde tijdperk als het paleis van Knossos.
Maar het wijnbereidingsproces is vrij eenvoudig.
Je brengt je druiven hierheen en mensen met mooie schone voeten
druk op de druiven, ga er bovenop staan van hen, spring er bovenop,
en al die vloeistof stroomt naar de omliggende baden
door dit gat hier bijvoorbeeld.
En dan dat druivensap komt eruit stromen
in een enorme torrent van hier naar dit bad,
klaar om tot wijn te worden verwerkt.
Er wordt aangenomen dat Kreta de geboorteplaats van de Griekse wijnproductie,
hier op het eiland gemaakt ongeveer 5.500 jaar.
Ik bezoek een van de regio's moderne wijngaarden voor meer informatie
over Kreta wijnproducerend erfgoed
en waarom het dit eiland met elkaar verbindt naar het Atlantis-verhaal.
Laten we beginnen bij de oogst.
De oogst hier op Kreta begint ongeveer augustus tot september.
Het is met de hand.
Je plukt dus nog steeds de druiven met je handen?
Er is geen machine? Ja, dat doen we nog steeds met de hand.
Wij gebruiken gewoon een schaar. Ja.
Dat is een traditie die voortduurt al duizenden jaren.
Misschien hebben ze geen schaar.
Misschien hebben ze dat wel gedaan een andere manier om de druiven te snijden.
Maar dit is hetzelfde.
Want het landschap met de heuvels en de kleine eigendommen,
het is onmogelijk om te hebben oogstmachines.
Maar die zijn er natuurlijk wel bepaalde onderdelen van het wijnbereidingsproces
die zijn een beetje veranderd sinds de Minoërs.
Hier hebben we dus de persmachine.
Dit is iets anders dan wat in het verleden zou zijn gedaan
omdat dit allemaal mensen waren dit was vroeger toch?
Precies hetzelfde idee. Maar geen elektriciteit, alleen te voet.
Voetenwerk. Voeten, gewoon voeten.
Ik denk het niet je wilt dat mijn voeten daar ook maar in de buurt zijn.
Dat denk ik dit is een heel goed systeem.
Vandaag de dag, zodra de wijn geperst is,
het wordt opgeslagen in deze enorme roestvrijstalen vaten
voordat het wordt gebotteld en verzonden rond de wereld.
In Knossos, 3500 jaar geleden,
ze gebruikten enorme potten van klei,
en er is bewijs ze exporteerden het ook wijd en zijd.
Minoërs waren grote exporteurs,
dus vanuit de havens, ze gingen naar Egypte,
in Libanon, in Israël.
Vooral in deze landen is
we hebben veel schilderijen gevonden, vooral in Egypte,
schilderijen mee het uiterlijk van wijngaarden
of potten of wijnmaken en wijnleven.
Kretenzische wijn is er dus één van de grote geheimen van Minoans succes.
Het brengt hen rijkdom via handel.
Precies. Ze maakten dus veel wijn.
Veel wijn en schitterende wijn. Natuurlijk, de beste.
Ah.
Hoe meer ik leer over het oude Kreta,
met zijn prachtige architectuur
en zijn overvloedige velden alle rijkdommen van de natuur voortbrengen,
hoe meer ik denk dat het echt zou kunnen zijn inspiratie voor Plato's Atlantis.
In zijn verhaal vertelt Plato ons
dat Atlantis nauw contact had met Egypte,
net als de oude Minoërs op Kreta.
Deze link was nog een detail weerspiegelt het Atlantis-verhaal.
En zoals die parallellen groeide en groeide -
In de jaren 1960, één man raakte gefascineerd.
Hij zou een van de geschiedenisboeken worden grootste Atlantis-jagers.
Zijn naam was Spyridon Marinatos.
Hij was een plaatselijke archeoloog en de conservator van het museum in de stad.
Hij raakte geobsedeerd.
Hij gaf uit een groot deel van de rest van zijn carrière
proberen te bewijzen dat deze Minoïsche beschaving
vormde de basis voor Plato's Atlantis,
een stad die was weggevaagd van de kaart.
Marinatos had Knossos voor het eerst bezocht
terwijl archeologen opgravingen deden in de jaren twintig.
Hij was weggeblazen door hun prachtige ontdekkingen,
maar hij was ook gefascineerd door iets anders dat ze hadden opgegraven.
Terwijl het team het paleis opgroef,
zij beseften dat het gerepareerd was,
op verschillende punten veranderd tijdens zijn leven.
Dat was het duidelijk geweest door heel veel.
Net als Atlantis,
de Minoïsche beschaving was verdwenen vrijwel spoorloos
voor duizenden jaren.
Niemand wist waarom.
In het verhaal, Atlantis was het slachtoffer geweest
van een verschrikkelijke natuurramp.
Maar er was ook een natuurramp de beschaving hier weggevaagd?
Marinatos was nu op een missie om erachter te komen.
Zijn onderzoeken zijn bestudeerd door Minoïsche expert Steve Kershaw.
Ik bedoel, wat denk je dat hier is gebeurd?
Er is hier een paleis dat al 450 jaar bewoond wordt,
allerlei dingen doormaken verschillende fasen van vernietiging
en wederopbouw en wijziging,
en sommige daarvan destructieve gebeurtenissen waren natuurlijk,
het soort dingen zoals aardbevingen,
sommige ervan zijn mogelijk door de mens gemaakt ook.
En dus zou een deel daarvan zomaar zo kunnen zijn accidentele brand? Dat zou inderdaad kunnen.
Maar Marinatos wilde heel graag pakken tot op de bodem hiervan,
en hij heeft sporen gevonden van vulkanisch stof op het eiland,
zo denkt hij het is iets vulkanisch,
maar hij denkt niet dat de vulkaan op Kreta ligt.
Hij denkt dat het op een nabijgelegen eiland is.
'Marinatos wilde bewijzen dat er een vulkaanuitbarsting is
'van een nabijgelegen eiland was vernietigd de Minoïsche beschaving hier.
'En dat had hij een heel specifiek eiland in gedachten.
‘Santorini, dat slechts 60 mijl verderop ligt...
'..en het is thuis naar een enorme vulkaan.'
Dus, is Marinatos op zoek naar deze vulkaanoplossing een beetje
vanwege zijn obsessie met het verhaal van Atlantis?
Het is heel goed mogelijk.
Hij kent dat verhaal, hij vindt dat verhaal leuk.
en in zekere zin wil hij dat ook dat verhaal waar is.
Hij wil dat dit Atlantis is. Hij wil echt dat dit Atlantis is.
Maar er is ook nog een andere reden waarom Marinatos gefascineerd was
via de mogelijke link tussen Kreta en het nabijgelegen Santorini.
En dat is omdat in zijn verhaal over Atlantis,
Plato zegt dat Atlantis was niet slechts één eiland,
maar bestaat uit verschillende eilanden.
Hij zei dat het koninklijke centrum bevond zich op het hoofdeiland van Atlantis,
maar de dokken en de haven waren dat wel op iemand anders.
Zou Santorini een van de andere kunnen zijn? eilanden genoemd in het verhaal?
Marinatos was opgetogen met deze theorie,
en hij dacht dat als hij het kon bewijzen,
de link tussen de Minoërs, Kreta en Atlantis
sterker dan ooit zou zijn.
Zou het zo kunnen zijn dat een enorme uitbarsting daar op Santorini
het verhaal van Atlantis had geïnspireerd?
In 1967 ging hij op jacht Er achter komen.
Na de zoektocht van Marinatos voor Atlantis,
Ik ga nu naar het eiland Santorini,
60 mijl verderop over de zee.
Santorini is de thuisbasis van de grootste en meest vluchtige vulkaan in de regio.
Als je kijkt bij deze rotsformaties,
dit hele eiland is eigenlijk één enorme vulkaan.
slechts 17 jaar voordat Marinatos arriveerde,
De vulkaan van Santorini was uitgebarsten,
as en vuurballen spuwen 1.000 meter de lucht in.
In slechts zes dagen,
90 miljard ton gesmolten gesteente werd in de lucht gegooid.
Wat als het nog gewelddadiger wordt? eruptie had plaatsgevonden
3500 jaar eerder,
destijds toen de Minoïsche beschaving
ontdekt op Kreta zijn hoogtepunt bereikt?
Dat zou kunnen betekenen dat dat zo was een stad die hier onder de rots ligt begraven.
Een drukke stad met dokken en havens.
Maar waar moet Marinatos beginnen zijn jacht op deze verloren haven?
Er is een kustlijn van 42 mijl op dit eiland.
En dat was niet zijn enige uitdaging.
Het is een behoorlijk beangstigend vooruitzicht
omdat die machtige vulkaanuitbarsting
miljoenen tonnen had vernietigd van vulkanisch puin de lucht in,
maar viel toen dit eiland bedekt
laag op laag van puimsteen en gesteente en vulkanische as,
en je kunt enkele van die lagen zien uitgehouwen in deze rotswand hier.
Dus dat betekende dat als er waren hier oude ruïnes,
de kans is groot dat ze onder de maat zijn Meters en meters van dit spul.
Het moet geleken hebben zoals Mission Impossible.
Maar weinig wist Marinatos, aan de kust van Santorini,
hij ging maken
de grootste archeologische ontdekking van zijn leven.
Het eiland Santorini, 1967.
De jacht was geopend om erachter te komen
als er een havenstad begraven was onder de grond
na een gigantische vulkaan uitbarsting 3500 jaar geleden.
Als ze het zouden vinden, zou het helpen bewijs de theorie van Spyridon Marinatos
dat dit eiland en het naburige Kreta
had de inspiratie kunnen zijn voor het verhaal van Atlantis,
waar een hele reeks eilanden was uitgewist
door een natuurramp.
Hij was op een missie nagaan...
en nu had hij het precies bepaald een gebied om te targeten.
'IO jaar geleden,
er was een intrigerende aanwijzing gevonden begraven in de buurt van deze plek,
onder meter as.
In 1899 werkten enkele arbeiders in een steengroeve net landinwaarts vanaf hier
begon te vinden enkele mysterieuze voorwerpen.
Ze wisten niet wat ze waren, maar... ze dachten dat ze er oud uitzagen.
Marinatos was geïntrigeerd.
Dit was de perfecte positie voor een havenstad - direct aan de kust.
Dus, het verzamelen van een team, hij begon hier te onderzoeken.
Hij had geen idee hoe diep ze zouden moeten graven.
De vulkanische as en rots ligt 30 meter hoog
op sommige plaatsen op het eiland.
Maar opmerkelijk genoeg
op de allereerste dag, ze hebben een doorbraak bereikt.
Ze waren aan het graven door dit soort dingen hier,
en hij was extatisch toen ongeveer vier meter naar beneden,
hij begint te vrijen de vorm van potten,
en voor zijn deskundige oog, het waren duidelijk voorraadpotten...
en voorraadpotten die er zo uitzagen exact hetzelfde type en datum
zoals degene die hij zo vertrouwd was met uit Knossos op Kreta.
Maar dat was niets omdat een paar dagen later
hij zou ontdekken een hele begraven stad.
Hij noemde het Akrotiri.
WAUW!
En dit zijn de potten,
dit zijn de voorraadpotten
dat hij al zo vroeg ontdekte toen hij begon te graven.
En hij ontdekte het niet alleen een of twee.
Kijk, die waren er drie kamers vol ervan,
dus verschillende vormen en maten,
verschillende ontwerpen aan de buitenkant, Misschien gewoon om er leuk en mooi uit te zien,
maar misschien om aan te geven waarvoor ze bedoeld zijn om op te slaan
verschillende voedingsmiddelen, wat olijfolie, wat misschien wijn.
Wat een fantastisch begin naar de opgraving.
De komende zeven jaar zal de archeologen koortsachtig opgegraven.
Muur na muur...
kamer na kamer...
en gebouw na gebouw begon langzaam te verschijnen
van onder de 3.500 jaar oude as en puin.
En terwijl ze groeven, begonnen ze opvallende overeenkomsten bloot te leggen
met het verhaal van Atlantis.
Gelegen aan zee, het was vrijwel zeker een havenstad.
En net als Atlantis, er was bewijs
dat de vernietiging ervan was begonnen met een aardbeving.
Deze trap hier, kijk daar eens naar.
Fijn vervaardigd, sterk gebouwde trap.
En toch zijn ze zojuist geknapt in een oogwenk gehalveerd
door de schokgolf die de aardbeving veroorzaakt door deze hele nederzetting gestuurd.
De overlevenden wisten er weinig van na die aardbeving,
terwijl ze probeerden hun leven te geven weer op orde,
er was nog erger op komst.
Zoals Atlantis, een ooit bloeiende stad was uitgewist.
Minoïsche expert Steve Kershaw geeft mij
een rondleiding door de ruïnes, om mij zijn vroegere pracht te laten zien.
Steve, ik hou altijd van een archeologische vindplaats
waar je naar opkijkt...
Dit was een stad met meerdere verdiepingen, was het niet?
Het was inderdaad.
Het ligt nu onder meters begraven en meters vulkanisch puin.
Het ziet er nu allemaal een beetje grijs uit, maar zou het witgekalkt zijn geweest,
kleurrijk zou zijn geweest binnen en zo?
Dat zou het inderdaad zijn ja.
De buitenkanten zou zijn bepleisterd.
Van binnen heb je kleur fresco's en wat heb je.
Onder de verwoestingen bevinden zich ook details die de ware gruwel laten zien
dat de mensen hier hebben meegemaakt.
Wat zijn dit in vredesnaam?
Ja, een paar bedden. De opdrukken van bedden.
En wat er gebeurde was:
vóór de uitbarsting, er was een enorme aardbeving,
en de mensen van de stad was het aan het opruimen.
Dus waren ze de bedden aan het opstapelen, proberen op te ruimen,
misschien losse stenen oprapen en dingen. Heel erg.
En sommigen van hen beschermen ook stukjes aardewerk,
Je hebt een klein statief kookpot daar beneden.
Dit zijn dus de reparatiewerkzaamheden op de stad
vóór de uitbarsting waarvan ze nooit wisten dat het zou komen.
Wat er is gebeurd, is dat
het hout is vergaan in het vulkanische materiaal,
en de archeologen hebben gestroomd gips erin
om het bed opnieuw te maken uit de ruimte.
Dus vonden de archeologen een vacuüm, ze goten gips erin,
het was een bedvorm. Absoluut. Absoluut.
Dat is echt een moment in de tijd,
vastgelegd van 3500 jaar geleden. Heel erg.
Het kost je gelijk naar de kern van het echte leven van mensen.
En dat is een van de prachtige dingen
wat archeologie voor ons kan doen, Ik denk.
Met zijn indrukwekkende gebouwen met meerdere verdiepingen,
Akrotiri was duidelijk rijk geweest, net als Atlantis.
En naarmate meer en meer van het oude stad uit de as opgedoken,
de overeenkomsten werden nog sterker.
Waar kijken we hier naar?
Dus dit is een van de belangrijkste straten van de stad,
en je hebt huizen aan elke kant.
Je kunt het gewoon zien de overblijfselen van de muren.
Dan een hoofdstraat dat zou verhard zijn
met prachtige plavuizen, en dan het meest opmerkelijke,
Ik denk dat eronder, Je hebt een drainagesysteem.
Wat, die goot daar? Die goot, ja.
Die bescheiden goot is eigenlijk een teken van extreem hoge beschaving.
Verbazingwekkend! Er zijn spoeltoiletsystemen,
en dat zou allemaal verdwenen zijn daarin
en spoelde het de zee in.
Dat was in die tijd niet normaal, vermoedelijk?
Nee, dat is zeer geavanceerd.
Er zijn niet veel culturen die dat hebben dat niveau van watertechniek
in de staten op dit moment.
En deze mensen hebben het zo goed onder de knie.
En dat kan, denk ik, iedereen om op deze drukke manier samen te leven
zonder vreselijke ziektes te krijgen. Het zal helpen.
Eén van de redenen dat mensen hebben parallellen getrokken
tussen hier en Plato's Atlantis
is precies deze faciliteit met watertechniek,
omdat de Atlantiërs vriendelijk zijn van de ultieme wateringenieurs.
Ze creëren badhuizen met zowel koud als warm,
niet alleen voor hun eliteklassen, maar voor de rest van de bevolking
en inderdaad niet zomaar voor de menselijke bevolking,
maar voor de paarden, de beesten lasten, en de dieren.
We hebben dus een doordringende reinheid Atlantis.
Dus in Plato's Atlantis, zelfs de dieren zijn schoon.
Zij zijn. Dus voor Plato en de Oude Grieken, waterbeheer,
Dat gezegd hebbende Jij bent een geavanceerde beschaving?
Dat is inderdaad zo, ja. En dat doen ze hier.
Ze doen het hier. Briljant.
Na het opgraven van Akrotiri,
Marinatos was nu overtuigd dat zijn theorie juist was.
De combinatie van Knossos Palace op Kreta
en deze havenstad was inspiratie voor Atlantis.
Het leek op Atlantis zelf in steen gevonden.
Je hoefde het je niet meer voor te stellen.
Je zou door de straten kunnen lopen,
zou het bijna kunnen aanvoelen de mensen die hier ooit hadden gewoond.
Tegenwoordig zijn veel van De mooiste schatten van Akrotiri
liggen in Archeologisch Santorini Museum in de stad Thera.
Ieder geeft een fascinerend inzicht
in die verloren wereld
en de parallellen met het verhaal van Atlantis.
Ik hou van deze muurschilderingen.
Dit werd op de muur geschilderd
van een van de grootste huizen in Akrotiri,
en het is zoiets bijzonders om een ​​beeld te krijgen van hun wereld
geschilderd door het volk die er feitelijk in woonde.
kijk maar eens naar dit prachtige eiland hier. Het is weelderig.
Je hebt fantastische details zoals bomen, herten,
misschien een leeuw daarboven.
En dan mijn favoriete stukje, deze armada van schepen en boten
op weg over de zee, sommigen van hen onder roeispanen,
sommigen van hen zijn door een zeil aangedreven.
Sommige zien er ceremonieel uit
alsof het bijna is een soort festivalervaring.
Dolfijnen overal om hen heen, en ze komen eraan
ergens dat Ik denk dat het nogal op Santorini lijkt,
dorre rode kliffen, een gevoel van de vulkanische, gekleurde gebouwen,
mensen begroeten hen.
Dit is een rijke maritieme wereld, veel kleur en levendigheid.
Kon deze schikking op het einde Is dit eigenlijk Akrotiri?
Was dit hoe het er vroeger uitzag? het werd vernietigd in die vulkaan?
Het geheel dat echt opvalt ik als je hiernaar kijkt -
je kijkt naar de dieren, de rijkdom van de kleuren,
de gebouwen, de schepen -
als je een foto van Plato wilde Atlantis, dit is het zo ongeveer.
Veel van de gebouwen van Akrotiri waren bedekt
met prachtige fresco's erbij heeft de ramp ongelooflijk overleefd.
Ieder een lijkt te versterken
de verbinding met Atlantis.
Er zijn vissers die trots vasthouden hun vangst,
het verbinden van de Minoërs met de zee,
net als de Atlantiërs in het verhaal.
Net als Atlantis en Kreta,
Akrotiri was duidelijk een rijke en luxueuze plek.
Dat kunnen we zien van hun kapsels,
hun mode, hun sieraden.
Er zijn exotische dieren afkomstig uit Afrika,
en in Atlantis, Plato noemt olifanten.
Hoe meer ik las over Atlantis
en hoe meer ik het wonderlijke ontdek archeologie op deze eilanden,
hoe meer ik een echt gevoel krijg waarom mensen zo opgewonden raakten
over de schijnbare overeenkomsten
tussen de Minoërs en het verhaal van Atlantis.
Marinatos had ontdekt dat, zoals de Atlantiërs,
die over meerdere eilanden regeerde,
de echte Minoërs bloeiden zowel hier als op Kreta.
Dat waren de Minoërs ook duidelijk een enorme zeemacht
met aansluitingen tot in Egypte.
En zij leden een epische natuurramp.
Het idee dat deze plaatsen waren de inspiratie
want Plato's Atlantis is meeslepend.
Het probleem dat ik ermee heb is dat het heeft plaatsgevonden
ruim 1000 jaar voordat Plato schreef,
en we hebben absoluut geen bewijs dat Plato er ooit van had gehoord.
Er is feitelijk geen rekening
geen vermelding van de vernietiging van Akrotiri
in welke oude bron dan ook.
Mogelijk hebben we verloren deze bronnen door de jaren heen
en mogelijk, het was zo'n enorme gebeurtenis
dat er alleen maar over gesproken werd,
doorgegeven van ouder op kind door de generaties heen.
Dus ondanks al het ongelooflijke overeenkomsten met Atlantis,
Ik ga verder met mijn zoektocht.
En gelukkig, er is nog een kanshebber.
Door een ongelooflijke stukje speurwerk,
archeologen hebben het zojuist ontdekt nog een verloren stad
aan de kust van het Griekse vasteland.
Misschien wel de inspiratie want Atlantis ligt dichterbij
naar Plato's huis in Athene en veel dichter bij Plato's tijd.
Dat ontdekten de archeologen niet alleen werd deze stad verwoest,
maar die vernietiging was groot nieuws in Griekenland tijdens Plato's leven.
Zou deze stad dat kunnen zijn? het echte Atlantis?
Griekenland, bijna 2500 jaar geleden.
Nieuws over een verschrikkelijke natuurramp de stad Athene bereikt.
Ongeveer 100 mijl ver weg langs de kust,
een enorme tsunami sloeg in de kustlijn in.
Een ooit bruisende, levendige haven lag nu onder de golven.
De verwoeste stad werd gebeld Helik,
en intrigerend, de vernietiging ervan heeft plaatsgevonden
slechts 13 jaar voordat Plato over Atlantis schreef.
Er zijn enkele zeer interessante parallellen.
Bijvoorbeeld, mensen in Griekenland destijds
zei dat de bevolking van Helike
moet op de een of andere manier woedend zijn geweest de zeegod Poseidon,
en hij was degene die de stad verwoestte.
Welnu, op dezelfde manier,
Plato's Atlantis is vernield door een wraakzuchtige god.
Het is een interessant toeval.
En net als Atlantis, Poseidon was de oppergod van Helike.
De stad was een beroemde thuisbasis een van zijn belangrijkste tempels.
Dus deze verdwenen stad,
verwoest door een tsunami tijdens Plato's leven,
lijkt mij zeker een goede kandidaat als inspiratiebron voor Atlantis.
Het probleem was dat
Eeuwenlang was dit onmogelijk om de verbinding te verkennen
omdat Helike was verdwenen zonder een spoor.
Afgezien van enkele oude verhalen,
daar was geen bewijs voor de stad had ooit bestaan.
Maar pas 35 jaar geleden,
archeologen begonnen te jagen,
en dat zou allemaal veranderen.
Hun zoektocht zou blijken te zijn
een van de meest briljante stukken van archeologisch speurwerk
ben ik ooit tegengekomen.
Ik ga nu gewoon langs de kust,
de voetstappen volgen van die briljante archeologen,
en ik kan niet wachten om het te zien wat ze ontdekten.
In eerste instantie de archeologen had alleen een heel ruw idee
waar moet je kijken voor de stad Helike -
100 mijl ten westen van Athene aan de kust.
Toen ze eenmaal arriveerden, ze begonnen te schuren
elke centimeter van de zeebodem rond de kust
gebruik van sonarapparatuur, op jacht naar de stad.
Na drie jaar, ze hadden gevonden...
...helemaal niets.
Niet één verwoest gebouw, niet één stuk aardewerk.
Maar ze gaven de hoop niet op.
In plaats van, ze deden iets verrassends.
Ze begonnen het binnenland in te kijken.
Dat klinkt misschien zo ze wisselen hun zoekopdracht uit
van een druppel in de oceaan tot een speld in een hooiberg,
maar de archeologen hadden een theorie.
Wat als de oude kustlijn lag eigenlijk in het binnenland
waar is het moderne strand?
Dat zou betekenen Helike was niet onder water -
het was ondergronds.
De archeologen begonnen te zoeken terug naar de oude verhalen om te zien
als er iets zou kunnen zijn in deze theorie.
Dat concludeerden ze tijdens hun vorige jachten,
er was iets verloren gegaan in vertaling.
Helike werd niet begraven onder de zee,
maar verloren onder een lagune in het binnenland.
En ze hadden enkele nuttige aanwijzingen.
De oude archieven een paar plaatsen genoemd
waarvan archeologen hopen dat het zou kunnen helpen zij bepalen de locatie.
Ik ben een kilometer of twee nu vanaf de kust,
en blijkbaar, een van de belangrijkste herkenningspunten was verborgen
in deze kliffen boven mij nu.
Eén van de genoemde verhalen naar een magische grot
hoog in de bergen.
Dit was de Grot van Heracles.
Je kent hem misschien onder zijn Romeinse naam, Hercules.
Hij is de half mens, half god die de 12 werken uitvoerde.
Nou ja, de oude Grieken zou naar de grot klimmen,
ze zouden knielen neer voor een standbeeld van Heracles
gewoon daarbinnen. Ze gooiden wat dobbelstenen,
en het standbeeld zou het blijkbaar vertellen hun fortuin voor hen.
Het voelt nog steeds als een beetje een avontuur komt hier vandaag.
Maar recenter, deze grot was dat ook
het essentiële bewijsstuk
dat hielp archeologen bij het oplossen
de positie van de oude stad Helike.
In oude tijden, een geograaf bezocht hier
en, veelzeggend, opgeschreven een gedetailleerde beschrijving van het gebied.
Hij noemt deze grot. Hij noemt de ruïnes van Helike,
die je nog kunt zien in het ondiepe water,
en hij noemt de stad Aigio, die vandaag de dag nog steeds bestaat.
En dat mocht archeologen om samen te werken
wat deze kustlijn zou kunnen hebben zag eruit als 2500 jaar geleden.
Hier is de kust. Hier is de zee.
We weten dat hij hier de grot noemt,
en hij noemt de stad Aigio,
bestaat nog steeds aan de kust vandaag.
Nu zegt hij dat Aigio was vier en een halve mijl
van de ruïnes van Helike,
en hij zegt dat de grot drie was mijlen van de ruïnes van Helike,
wat betekent Helike zou hier in de buurt moeten zijn.
X markeert de plek.
Dat is waar ze moeten beginnen met zoeken.
Dat moesten ze natuurlijk hopen
de oude geograaf was nauwkeurig...
maar het was een sterke aanwijzing.
In 2000 hebben de archeologen hun doel hadden verkleind.
Dat was nog steeds een enorm gebied om te onderzoeken.
Nou, je hoeft geen expert te zijn uitwerken
dat je onmogelijk kunt kom gewoon hierheen
en opgraven zo'n uitgestrekt gebied van dit landschap.
Ze zouden niet alleen maar krabben het oppervlak ook niet.
Dat wisten ze vrij zeker na 2500 jaar,
eventuele overblijfselen zouden worden begraven diep ondergrond.
Ze moesten naar boven komen met een slim plan.
De archeoloog leidt de jacht op de verloren stad
was Dora Katsonopoulou.
Dus jij en je team, denk je je hebt het algemene gebied geïdentificeerd,
Hoe vind je de exacte sites? Wat is het volgende?
Er is niets zichtbaar vanaf Helike op het oppervlak.
Alles is begraven.
Dus de enige manier om te beginnen met krijgen wat goede informatie
over wat er ondergronds is is het boren van boorgaten.
Grote gaten boren recht verticaal naar beneden
in de grond? Heel klein.
Zoiets. OK.
Kleine gaatjes dus... Een heel klein gaatje.
Boor ze in de grond.
Boor in de grond. Wat hoop je te vinden?
Als we geluk hebben, een paar klein stukken aardewerk of tegels
dat zou je laten zien een eeuwenoud beroep,
zodat je wist waar het gebied is. Hoeveel boorgaten heb je geboord?
Een totaal van 99 in de vlakten.
99? Mm-hm.
Je was 99 gaten aan het boren in de grond.
Heb je ooit gedacht: "Ik ga geef het op, ga terug naar Athene."?
Nee nee nooit.
Je hebt altijd geloofd zou het daar beneden zijn?
Ik ben erg volhardend.
Ik was vastbesloten om het te vinden.
En toen, in het jaar 1993, we vonden het eerste stuk aardewerk
en een paar kleine, kleine stukjes.
Dit leidde ons naar de eerste gebieden waar we besloten
dat we hier iets hebben.
- Dus laten we graven. - Dus laten we graven!
2500 jaar lang, de stad Helike was verloren gegaan.
Nu was het zo op het punt gevonden te worden.
Maar kan deze ontdekking eindelijk de zoektocht beëindigen
voor de verloren stad Atlantis?
Januari 2000.
Aan de Griekse kust, 100 mijl ten westen van Athene,
de sfeer was levendig.
Na tientallen jaren zoeken,
archeologen hadden zich eindelijk gericht
een locatie voor de verloren stad Helike.
Ze hadden zich altijd afgevraagd of dat zo was Helike was inspiratie voor Atlantis.
Nu, eindelijk... ze hadden de kans om erachter te komen.
Het was niet de gemakkelijkste plek om te graven.
Zoals je kunt zien, het platteland is vol met dichte olijfgaarden.
En toen ze deze bomen eenmaal hadden gekapt weg, groeven ze in de grond
en water gevonden vrij dicht bij het oppervlak.
Het water stond erg hoog.
Het was allemaal gewoon graven een moeilijk proces.
Ze groeven nerveus door de drassige grond,
en het werd langzamerhand duidelijk dat hier iets begraven ligt
onder de grond.
Beetje bij beetje, stenen blokken ontstonden,
vormen de omtrek van muren.
Kiezelvloeren langzaam in zicht kwam.
En er stonden enorme voorraadpotten verspreid over de site.
Ze beseften dat,
verbazingwekkend genoeg de verloren stad Helike was prachtig bewaard gebleven
onder de grond na duizenden jaren.
Dus Dora, waar kijken we hier naar?
We zijn aan het lopen via een groot gebouwencomplex.
Hier was een bloeiende textielindustrie.
Ze maakten textiel,
ze verkochten textiel,
Er gaan veel producten in en uit.
Er zijn hier veel munten gevonden,
uitwisseling tonen met veel steden in Griekenland.
Een heel, heel rijke plek.
Deze oude fabriek is slechts een van de vele zakken
die tot nu toe zijn gevonden.
En de parallellen met Atlantis blijken al sterk te zijn.
Een recente opgraving bracht aan het licht wat lijkt om het heiligdom van Poseidon te zijn,
de zee die God aanbad zowel hier als in Atlantis.
Het bewijsmateriaal laat dat al zien ruim 2000 jaar,
deze stad groeide uit groot, rijk en machtig,
net als Atlantis.
En het bewijs suggereert ook
dat deze ooit glorieuze plek was op precies dezelfde manier vernietigd
als Plato's Atlantis, te beginnen met een enorme aardbeving.
Ongeveer 600 meter naar het oosten van dit gebouw,
wij hebben gevonden in een van onze opgravingen
de ruïnes van een klassiek gebouw
dat werd vernietigd door deze aardbeving van 373 v.Chr.
en eigenlijk, de manier waarop de muren worden vernietigd
laat zien dat we dat hebben een tsunami-actie.
Wauw. Dus je kunt het vertellen uit de archeologie
dat de gebouwen zijn omvergeworpen door een tsunami?
Ja precies. Wauw!
Atlantis en Helike hadden gedeeld precies hetzelfde lot.
En toen er bewijsmateriaal naar boven kwam van onder de grond,
Dora ging er dieper op in de oude verslagen over Helike
waar ze ontdekte nog een ongelooflijke verbinding.
net als Atlantis in Plato's verhaal, Helike was een bruisende haven geweest.
In de nacht van de catastrofe,
het herbergde een hele vloot Spartaanse oorlogsschepen.
Buitengewoon,
de admiraal van deze vloot was Plato's meest bittere vijand.
We hebben het gevonden door opnieuw te zoeken naar de oude bronnen
dat Plato ook een persoonlijk had belangstelling voor de vernietiging van Helike.
Plato reisde veel,
en tijdens een van zijn reizen, hij werd gevangengenomen.
- Wauw! - En dus probeerde de persoon Plato als slaaf te verkopen.
- Wat? - Ja, slavernij.
En hier in Helike, de nacht van de aardbeving,
ze lagen hier voor anker in Helike's haven Spartan, tien Spartaanse schepen.
Hun admiraal heette Potts.
Deze Spartaanse admiraal was de persoon
die hem jaren geleden had geprobeerd te verkopen in slavernij,
en hij is hier verdronken.
- Nee. - Oh ja.
We weten dus dat deze vernietiging dat zou doen persoonlijk een grote impact hebben...
- Ja. - ..op Plato?
- Op Plato, ja. - Koel
Van alle plaatsen Ik bezocht tijdens mijn jacht op Atlantis,
Helike lijkt echt te tikken de dozen
als een echte kandidaat voor de inspiratie voor Plato's verhaal.
De vernietiging van Helike deed dat niet alleen maar plaatsvinden tijdens Plato's leven,
maar het was doodgegaan zijn aartsvijand.
Ik hou echt van de manier waarop Dora en haar team gecombineerd
een nauwkeurige lezing van de oude teksten met slimme graaftechnieken
maken enkele verbazingwekkende ontdekkingen.
Dat onderstreept voor mij echt je kunt zoiets opmerkelijks vinden
als een verloren Atlantis als je de fantasieën negeert
en volg gewoon waar het bewijs naartoe leidt.
Na bezocht te hebben de bijzondere plekken
op de eilanden van Kreta en Santorini...
naar de verzonken stad gedoken van Pavlopetri
en Helike begraven gezien,
het voelt vaak alsof je dat wel bent in de verloren wereld van Atlantis,
beschreven door de oude filosoof.
Ik zou graag teruggaan naar de Agora hier in Plato's tijd
en pak hem bij de schouders en Vraag hem wat zijn inspiratiebronnen waren.
Was het Helike, Akrotiri of Kreta
of een van de andere plaatsen Ik ben naar ... geweest,
of was het allemaal gewoon een product van zijn eigen verbeelding?
In mijn gedachten, toen Plato aan het toveren was zijn fantastische verhaal over Atlantis op te stellen
met zijn glinsterende paleizen, bruisende havens,
en zijn verschrikkelijke vernietiging,
de kansen zijn dat hij aan het plukken en mixen was
van alle bijzondere plekken die ik heb gezien.
En zou hij verbaasd zijn om dit te ontdekken? dat 2500 jaar later,
mensen zijn nog steeds gefascineerd door het Atlantis-verhaal?
Het is bijgedragen aan archeologen opmerkelijke ontdekkingen doen.
En zal die interesse in Atlantis toenemen doorgaan
en zal het ons ertoe aanzetten om te ontdekken?
nog meer oude ruïnes onder de golven?